Weblog
Een traan van geluk, mag dat even?
Het is een raar verschijnsel, maar ik heb veel last van tranen van geluk. Altijd al. Ook als iets mooi is, of ontroerend, druppelt er vaak één traan over mijn wang. Als ik erg mijn best doe, weet ik het druppelen te voorkomen en heb ik alleen maar vochtige ogen. Maar veel maakt het niet uit. Iedereen ziet dat ik dan ‘vol schiet’. ‘Maham, je doet het weer.’ Waarom is dat eigenlijk schaamtelijk? Dat is toch juist prachtig? Echt gevoel, dat zomaar op komt zetten? Ik doe het er echt niet om, maar als ik een verhaal vertel en ineens zelf weer snap waarom het zó mooi is, dan overkomt het me ook. Is dat erg? Schaamt publiek zich dan ook? Hoort het niet? Volgens sommige acteurs is het verboden, echte tranen tijdens een uitvoering voor publiek. Ik vraag me al heel lang af waarom. (lees verder)
Mama Gorilla, too good to be true
Afgelopen vrijdag was het acht maart, was het internationale Vrouwendag èn True Stories avond in verhalencafé Mezrab. Voor wie dat niet zoveel zegt, is het lastig uitleggen wat dat betekent. Mezrab moet je meemaken. Om te beginnen waren er ruim honderd, sommigen zeggen zelfs 200 mensen in een kelderruimte bovenop elkaar gepakt die daar komen om te luisteren naar waargebeurde verhalen. In het Engels. Er is Iraanse soep, er is muntthee en er is een traditie in het vertellen. (lees verder)Brutale inbraak, een leven in goud en zilver
Gisteren, we komen thuis van een etentje en zien iets geks: alle lichten branden en de gordijnen in de zitkamer zijn dicht.
Dat klopt niet. We zijn echte Hollanders, dus die gordijnen zijn nooit dicht. En het licht laten we ook niet branden. Hans springt meteen uit de auto en rent naar binnen. Het had zó een scène uit Penoza kunnen zijn: voordeur geforceerd, alle laatjes in huis opengetrokken, elk kistje dat juwelen kan bevatten overhoop gehaald. Zo ook mijn rozenhouten juwelenkist in de gang. Portemonnees weg, camera weg, telefoon weg, paspoorten weg, tablet weg. Wat een hufters! Vervelend, maar vervangbaar. Wat helaas niet geldt voor de inhoud van mijn juwelenkist. Ik ben de koningin van Sheba niet, maar toch heb ik in mijn leven een dierbare voorraad gouden en zilveren kettinkjes en armbanden verzameld. (lees verder)
Dat klopt niet. We zijn echte Hollanders, dus die gordijnen zijn nooit dicht. En het licht laten we ook niet branden. Hans springt meteen uit de auto en rent naar binnen. Het had zó een scène uit Penoza kunnen zijn: voordeur geforceerd, alle laatjes in huis opengetrokken, elk kistje dat juwelen kan bevatten overhoop gehaald. Zo ook mijn rozenhouten juwelenkist in de gang. Portemonnees weg, camera weg, telefoon weg, paspoorten weg, tablet weg. Wat een hufters! Vervelend, maar vervangbaar. Wat helaas niet geldt voor de inhoud van mijn juwelenkist. Ik ben de koningin van Sheba niet, maar toch heb ik in mijn leven een dierbare voorraad gouden en zilveren kettinkjes en armbanden verzameld. (lees verder)
Lunapark Lane forever
" Ladies and gentlemen: here we enter Lunapark Lane, also known as Rollercoaster Road." Met deze zin maakte Marin Millenaar tijdens winters binnen duidelijk, waarom hij geen trambestuurder is als alle anderen. En ook: wat mij bezielt om zoveel verschillende activiteiten te proppen in twee weken tijd. (lees verder)
Storytelling en Empowerment, werkt dat echt?
Nancy was in oktober actief betrokken bij de expertmeeting 'Storytelling en Empowerment'
Na afloop schreef ze voor de website van de organisator, het Nieuwe Storytelling Centre Nederland, een terugblik
Onderstaande artikel verschijnt ook in M&M Nieuws (lees verder)
Na afloop schreef ze voor de website van de organisator, het Nieuwe Storytelling Centre Nederland, een terugblik
Onderstaande artikel verschijnt ook in M&M Nieuws (lees verder)