Ik ging op reis en nam mee terug.
Al deze spullen liggen in mijn werkkamer. Bijvoorbeeld het gedicht van Shell Silverstein dat hierboven staat. Dat nam ik mee achterop een bierviltje, uit reizigerscafé The Magic Bean in Quito. 
Die schelpen vielen op Bali van een vrachtwagen. Als je goed luistert hoor je in de schelp een verhaal over de zee.
Hier en daar ligt een half opgegeten appel. Half rood, half groen. Eigenlijk is zo'n appel een complete boomgaard: in elk appelpitje zit een hele boom.  
Stenen en knikkers liggen op alle boekenplanken. De amathist was de eerste steen die ik ooit van iemand cadeau kreeg: van mijn oma

De wereld. Hij is zo klein, met een paar flinke passen ben je er al omheen. Dat was vroeger al zo, toen ik na schooltijd op het schoolplein bleef hangen en de hele wereld op de stoeptegels tekende.

Met een scherf van een oranje bloempot tekende ik een hinkelbaan en daarna gebruikten we de scherf om in de vakken te gooien. Bovenaan de hemel en onderaan de hel. In tien keer hinkelen, hinkelde je van hel naar hemel de hele wereld door en als je mis gooide was je af. 
Eigenlijk wilde ik liever met mijn nieuwe doos pastelkrijt in alle kleuren van de regenboog een landschap tekenen op de stoeptegels. Net zoals Bert dat doet in de film van Mary Poppins. Dan zou ik in de tekening springen, waar alles helemaal echt zou zijn, ook de frambozenkoekjes. Maar dat was zonde, dan zou al dat prachtige krijt in één middag op zijn. Nu heb ik die doos nog steeds op mijn werkkamer en zitten er een paar honderd regenbogen in gevangen. 
Het mes heeft een ereplaats. Er bestaat een zigeunerspel, waarbij je een mes rond laat draaien en degene die het mes aanwijst, daar loopt het niet goed mee af. Omdat ik geen zigeuner ben ken ik de spelregels niet precies. Wat ik wel weet zijn de regels van ‘landje pik’ en daar is dit mes ook heel geschikt voor. Of om een appeltje te schillen onderweg. Als je tenminste je duim niet op de rand zet.
In elk goed verhaal zit een mes. Een scherp kantje.